Болалик хотиралари
1982 йил. Акам армиядан қайтди. Отам хурсанд кутиб олди. Онам йиғлаб қучоқ очди. Опам “Катта бўб қолибсан”лаб аками елкасига уриб қўйди. Укам аками фурашкасини бошига қўндириб олди. Мен эса акамни аскар кийимда кўриб, анграйиб қолгандим. Ватан хизматига қиличдек шай турган акамга ҳавасим келди. Аскар акамнинг олдимга келганини мен, ҳатто, сезмай қолибман. “Ҳа-а, саломни унутдингми, ёки акангними?” – деди кулиб қўлларини мени кўтариб олиш сари чоғланиб келган акам. “Мен ҳам ҳарбий бўламан!” – саломлашиш ўрнида яшиндек чақнаб айтганим шу бўлди. Патила соч синглисидан қўққисдан бу сўзларни эшитган акам ҳеч иккиланмади, ўйлаб ҳам ўтирмади: “Насиб, сен албатта, ҳарбий қиз бўласан!” –деди. Batafsil ҲАРБИЙ БЎЛОЛМАГАН СИНГИЛМАН!